560 -570

 

560 -570 శబ్దాలు 

శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ కి అన్మోల్ వాణి (అమూల్యమైన మాటలు) లోని ఈ శబ్దం చాలా లోతైన ఆధ్యాత్మిక అర్థాన్ని కలిగి ఉంది. ఒక వ్యక్తి తన మనసు చెప్పినట్లు వింటూ, గురువు గారి మార్గదర్శనాన్ని విస్మరిస్తే ఎలాంటి కష్టాలు పడతాడో ఈ శబ్దంలో వివరించారు.

దీని భావం మరియు విశేషాలు 

---

శబ్దం - తాత్పర్యం 

పల్లవి:

కోయీ మానే న గురు కీ బాత్, ధోఖే ధార్ బహా ॥

భావం: ఎవరైతే సద్గురువు చెప్పే మాటను వినరో, వారు ఈ ప్రపంచం అనే మోసపూరిత ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతారు. గురువు మాట ఒక రక్షణ కవచం లాంటిది; అది లేకపోతే మాయ మనల్ని ముంచేస్తుంది.

మొదటి చరణం:

సౌదా కరణే హార్ మే ఆయా, గాంఠ్ కీ పూంజీ ధూర్ మిలాయా ।

మాయా మిలీ న రాత్ హో పాయా, దువిధా సాథ్ రహా ॥

భావం: ఈ లోకంలోకి మనం ఒక గొప్ప లాభం (ఆధ్యాత్మిక పురోగతి లేదా మోక్షం) పొందడానికి వచ్చాము. కానీ, గురువు మాట వినకపోవడం వల్ల మన దగ్గర ఉన్న అసలైన పెట్టుబడిని (శ్వాసలు/సమయం) మట్టి పాలు చేసుకుంటున్నాము. అటు మాయా సుఖాలూ పూర్తిగా దక్కవు, ఇటు భగవంతుడి శాంతి దొరకదు. మధ్యలో "ద్వైతం" (సందేహం) తోనే జీవితం గడిచిపోతుంది.

రెండవ చరణం:

నిస్ దిన్ ఝూఠా వాద్ వివాదా, లంపట్ మన్ ఇంద్రీ కే స్వాదా ।

మన్ నహీం మారా చిత్ నహీం సాధా, దారుణ్ కష్ట సహా ॥

భావం: గురువు శిక్షణ లేని వాడు పగలు రేయి వ్యర్థమైన వాదనలతో గడుపుతాడు. మనసు మరియు ఇంద్రియాల రుచులకు బానిసైపోతాడు. తన మనసును అదుపులో పెట్టుకోలేక, ఏకాగ్రతను సాధించలేక, జీవితాంతం తీరని మానసిక, శారీరక కష్టాలను అనుభవిస్తాడు.

మూడవ చరణం:

నహీం విచార్ నహీం హివే వివేకా, ఝూఠో పన్ మే ధారీ టేకా ।

సూఝా ఏక్ న సూఝ అనేక, రాధాస్వామి పద న గహా ॥

భావం: అటువంటి వ్యక్తికి ఏది నిత్యమో, ఏది అనిత్యమో తెలుసుకునే విచక్షణ (వివేకం) ఉండదు. అబద్ధపు అహంకారాన్నే పట్టుకుని వేలాడుతుంటాడు. అతనికి సత్యమైన మార్గం ఒక్కటి కూడా అర్థం కాదు. చివరికి 'రాధాస్వామి' (నిజమైన ప్రభువు) పాదాలను ఆశ్రయించలేక, ఈ సంసార చక్రంలోనే ఉండిపోతాడు.

---

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• గురు భక్తి: గురువు మాటను పాటించడమే అన్నిటికంటే ముఖ్యమని ఈ శబ్దం నొక్కి చెబుతోంది.

• సమయం విలువ: మనిషి జన్మ అనేది ఒక వ్యాపారం లాంటిది; ఇక్కడ మనం భక్తిని సంపాదించాలి, కానీ ప్రాపంచిక విషయాల్లో పడి ఆ అవకాశాన్ని పోగొట్టుకుంటున్నాము.

• మనసు నిగ్రహం: ఇంద్రియ సుఖాల వెంట పడే మనసును అదుపు చేయకపోతే దుఃఖం తప్పదు.

• శరణాగతి: రాధాస్వామి చరణాలను ఆశ్రయించడమే ఈ కష్టాల నుండి బయటపడే ఏకైక మార్గం.

---

శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వాణిలోని ఈ 561వ శబ్దం చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది. ఇందులో 'సద్గురువును నమ్ముకున్న అనుభవి' కి మరియు 'కేవలం పుస్తక జ్ఞానాన్ని నమ్ముకున్న ప్రాపంచిక వ్యక్తి' కి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని చాలా స్పష్టంగా, కాస్త సునిశితమైన విమర్శతో వివరించారు.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

---

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

మేరా తేరా కహా హో మేల్, తూ భవ ధార్ బహా ॥

భావం: (ఓ మనసా లేదా ఓ లోకస్తుడా!) నీకూ నాకూ పొంతన ఎక్కడ? నీకు నాకు అస్సలు మేలు (కలయిక) కుదరదు. ఎందుకంటే నేను ఒక మార్గంలో ఉంటే, నువ్వు ఈ సంసార సాగరపు అలల్లో కొట్టుకుపోతున్నావు.

మొదటి చరణం:

మైం తో దేఖూం ఆంఖోం అప్నీ, తేరే హాత్ గ్రంథన్ కీ ఛప్నీ ।

ముఝే నామ్ తుఝే మాయా జప్నీ, భేద్ అపార్ మహా ॥

భావం: నేను నా అంతర్నేత్రంతో (అనుభవంతో) సత్యాన్ని చూస్తున్నాను, కానీ నీ చేతిలో కేవలం ముద్రించిన పుస్తకాలు (గ్రంథాలు) మాత్రమే ఉన్నాయి. నేను భగవంతుని 'నామ స్మరణ'లో ఉంటే, నువ్వు 'మాయా ధ్యానం'లో (డబ్బు, హోదా) ఉన్నావు. మన ఇద్దరి మధ్య అంతరం చాలా పెద్దది.

రెండవ చరణం:

తేరా ఇష్ట్ హై జగ్ కీ మాయా, మైం మాంగూం సత్గురు కీ దాయా ।

మైనే సుఖ్ సే లగన్ లగాయా, తూనే కలేష్ సహా ॥

భావం: నీకు ఇష్టమైన దైవం ఈ లోకపు మాయ. కానీ నేను కోరుకునేది కేవలం నా సద్గురువుల దయ మాత్రమే. నేను ఆ దయతో పరమానందాన్ని పొందుతుంటే, నువ్వు మాత్రం కోరికల వెనుక పడి అనవసరమైన కష్టాలను, క్లేశాలను అనుభవిస్తున్నావు.

మూడవ చరణం:

తూ పఢ్తా హై విద్యా థోథీ, మైం పఢ్తా హూం మన్ కీ పోథీ ।

తేరే పీఛే మాయా ఖోహ్ థీ, మైం గురు చరన్ లహా ॥

భావం: నువ్వు చదివే చదువు 'థోథీ' (సారహీనమైనది/పైపై జ్ఞానం). కానీ నేను నా 'మనసు' అనే పుస్తకాన్ని చదువుతున్నాను (ఆత్మ విచారణ చేస్తున్నాను). నీ వెనుక మాయ అనే అగాధం (లోయ) ఉంది, కానీ నేను సద్గురువుల పాదాలనే ఆశ్రయాన్ని పొందాను.

---

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• అనుభవం vs గ్రంథ జ్ఞానం: చదవడం వేరు, అనుభవించడం వేరు. ఈ శబ్దం పుస్తకాల్లోని సమాచారం కంటే అంతర్గత అనుభూతికి ప్రాముఖ్యత ఇస్తుంది.

• నామ స్మరణ: ప్రాపంచిక విషయాల కంటే 'నామ' (శబ్ద మార్గం) గొప్పదని చెబుతోంది.

• మనసును చదవడం: బయట ప్రపంచాన్ని చదవడం కంటే, మనసులో కలిగే ఆలోచనలను, వికారాలను గమనించడమే నిజమైన విద్య అని ఇక్కడ సందేశం.

• స్పష్టమైన విభజన: సంసారికి మరియు సాధకుడికి మధ్య ఉన్న జీవనశైలి వ్యత్యాసాన్ని ఈ వాణి ఎండగడుతుంది.

---

562                                                                                              శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 562వ శబ్దం 'శబ్ద కమాయి' (అంతర్గత ధ్వని అనుసంధానం) చేసే నిజమైన సాధకుడి లక్షణాలను, అతను పొందే ఆధ్యాత్మిక ఉన్నతిని అద్భుతంగా వివరిస్తుంది.

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

శబ్ద కమాయీ కమావే, సోయీ మేరా సాథీ ॥

భావం: ఎవరైతే 'శబ్ద' అభ్యాసాన్ని (అంతర్గత నాదానుసంధానాన్ని) నిరంతరం చేస్తారో, వారే నా నిజమైన తోడు, నా ఆత్మీయులు. కేవలం మాటలు చెప్పే వారు కాదు, సాధన చేసేవారే నాకు ఇష్టులు.

మొదటి చరణం:చఢ్ అసమాన్ గగన్ కో ధావే, విషయ వాసనా చిత్ సే మిటావే ।

 పృథవీ ఛోడ్ అధర్ ధన్ పావే, సేవే గురు కీ థాతీ ॥

భావం: అటువంటి సాధకుడు తన చేతనాన్ని (సురత్) ఉన్నత లోకాలకు (గగన మండలానికి) తీసుకెళ్తాడు. అతని చిత్తం నుండి ప్రాపంచిక కోరికలు, విషయ వాసనలు పూర్తిగా తొలగిపోతాయి. అతను ఈ భూలోకపు అశాశ్వత సంపదను వదిలి, 'అధర్ ధన్' (ఆధ్యాత్మిక నిధి) అనే శాశ్వత సంపదను పొందుతాడు. గురువు గారు ప్రసాదించిన ఆ 'శబ్ద' నిధినే సదా సేవిస్తాడు.

రెండవ చరణం:

నౌ కో త్యాగ్ దసమ్ దర్ లాగే, జగ్ దారుణ్ సే పల్ పల్ భాగే ।

ఇధర్ సే సోవే ఉధర్ సే జాగే, బాంధే న ఘోడే హాథీ ॥

 భావం: మన శరీరంలోని తొమ్మిది ద్వారాల (కళ్లు, చెవులు మొదలైనవి) ద్వారా బయటకు ప్రవహించే ప్రాణశక్తిని వెనక్కి మళ్లించి, పదవ ద్వారం (దశమ ద్వారం/సుషుమ్న) దగ్గర ఏకాగ్రత కుదుర్చుకుంటాడు. ఈ భయంకరమైన సంసారం నుండి అతను ప్రతిక్షణం దూరంగా ఉంటాడు. అంటే, ఈ లోకం పట్ల 'నిద్రపోతాడు' (వైరాగ్యం చెందుతాడు) మరియు లోపలి ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం వైపు 'మేల్కొంటాడు'. అతను లోకపు హోదా కోసం గుర్రాలు, ఏనుగులు (ఆస్తిపాస్తులు) కట్టి పడేయడు.

మూడవ చరణం:

ఆవే న జాయ్ న పంథ్ దివానా, జ్ఞాన్ ధ్యాన్ తజ్ సహజ్ సియానా ।

 రాధాస్వామి చరన్ శరన్ మస్తానా, సాధే న పోథీ పాథీ ॥

భావం: అతనికి ఇక జనన మరణ చక్రం (రాకపోకలు) ఉండదు. అతను ఏ బాహ్య మత పిచ్చిలో పడడు. పైపై జ్ఞానాన్ని, కృత్రిమ ధ్యానాలను వదిలేసి 'సహజ సమాధి' స్థితిని పొందిన జ్ఞాని అవుతాడు. రాధాస్వామి చరణాల శరణాగతిలో పరవశించి (మస్తానా) ఉంటాడు. అతనికి ఇక బాహ్య గ్రంథాలతో (పోథీ పాథీ) పని లేదు, ఎందుకంటే అతను సత్యాన్ని అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * శబ్ద కమాయి: రాధాస్వామి మతంలో 'శబ్ద' (Internal Sound) సాధన అత్యున్నతమైనది. దాని ద్వారానే మనసు పవిత్రమవుతుంది.

 * నౌ ద్వార్ - దసమ్ ద్వార్: ప్రాపంచిక విషయాల నుండి దృష్టిని మళ్లించి, అంతర్ముఖం కావడాన్ని ఈ శబ్దం సూచిస్తుంది.

 * ఇధర్ సోనా - ఉధర్ జాగనా: ఇది ఒక గొప్ప ఆధ్యాత్మిక స్థితి. లోకం పట్ల అంటీముట్టనట్లు ఉంటూ, లోపల భగవంతుడితో అనుసంధానమై ఉండటం.

 * నిజమైన సాథీ (తోడు): భగవంతుడికి లేదా గురువుకి అత్యంత సన్నిహితులు ఎవరంటే, కేవలం పూజలు చేసేవారు కాదు, పట్టుదలతో సాధన (శబ్ద కమాయి) చేసేవారు.

ఈ మూడు శబ్దాలు (560, 561, 562) ఒక క్రమంలో ఉన్నాయి: మొదటిది హెచ్చరిక, రెండవది వ్యత్యాసం, మూడవది సాధన మార్గం.

563 Ist part.                                                             రాధాస్వామి దయాళ్ వాణిలోని ఈ 563వ శబ్దం "సన్త్ మార్గం" (సత్పురుషుల మార్గం) యొక్క గొప్పతనాన్ని, సులభతరాన్ని వివరిస్తుంది. లోకంలో భక్తి అంటే కష్టమని భయపడే వారికి ఇది ఒక గొప్ప భరోసా.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

సన్తోం కా మారగ్ ఝీనా హై, సన్తోం కా ॥

భావం: సంతల మార్గం చాలా సూక్ష్మమైనది (ఝీనా అంటే సున్నితమైనది/చిన్నది). ఇది బాహ్యమైన ఆడంబరాలతో కూడుకున్నది కాదు, కేవలం అంతర్గత ప్రేమ మరియు శబ్ద సాధనతో కూడిన సునిశిత మార్గం.

మొదటి చరణం:

యహ్ తో నిత్య నివృతి కా రస్తా, మఁహగా నహీం బహుత్ హై సస్తా ।

చల్ ఇస్ మగ్ మేం హఁసతా హఁసతా, తూ క్యోం లాచార్ అధీనా హై ॥

భావం: ఈ మార్గం ప్రాపంచిక బంధనాల నుండి శాశ్వత విముక్తిని (నివృతి) ఇచ్చేది. ఇది చాలా ఖరీదైనది కాదు (అంటే డబ్బుతో కొనేది కాదు), ఇది చాలా 'సస్తా' (సులభమైనది మరియు వెలకట్టలేనిది). ఈ మార్గంలో నువ్వు నవ్వుతూ, ఆనందంగా సాగిపోవచ్చు. మరి నువ్వు ఎందుకు నిస్సహాయుడిలా, భయంకరమైన కష్టాలకు లోబడి ఉన్నావు? సత్గురువును ఆశ్రయిస్తే నీ కష్టాలన్నీ తీరిపోతాయి.

రెండవ చరణం:

సన్త్ శబ్ద కా సార్ బతావేం, హాథ్ పకడ్ భవ సింధు తరావేం ॥

 కలి కలేశ్ సే సహజ్ బచావేం, లే శరణ్ జో తూ పరవీనా హై ॥

> భావం: సంతలు (సత్గురువులు) 'శబ్ద' మార్గంలోని పరమార్థాన్ని నీకు బోధిస్తారు. వారు నీ చేయి పట్టుకుని ఈ సంసార సాగరం (భవ సింధువు) దాటిస్తారు. నువ్వు గనుక తెలివైన వాడివైతే (పరవీనా), వెంటనే వారి శరణు వేడుకో. ఈ కలియుగంలోని కష్టాల నుండి, క్లేశాల నుండి వారు నిన్ను చాలా సులభంగా కాపాడతారు.

మూడవ చరణం:

సన్త్ దయా కే రూప్ హైం భాయీ, ఔరోం మేం హై కుటిల్ ఖుటాయీ ॥

భావం: సోదరా! సంతలు సాక్షాత్తు దయకు ప్రతిరూపాలు. వారిలో స్వార్థం ఉండదు. కానీ ఇతరులలో (మాయలో చిక్కుకున్న వారిలో) కుటిలత్వం, లోపాలు (ఖుటాయీ) ఉండవచ్చు. అందుకే నిష్కల్మషమైన ప్రేమ కావాలంటే సంతలనే ఆశ్రయించాలి.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * నిత్య నివృతి: సాధారణ పూజలు తాత్కాలిక పుణ్యాన్ని ఇస్తాయి, కానీ సంతల మార్గం శాశ్వతమైన మోక్షాన్ని (నివృతిని) ఇస్తుంది.

 * హఁసతా హఁసతా (నవ్వుతూ నవ్వుతూ): భక్తి అంటే కఠినమైన ఉపవాసాలు, అడవులకు వెళ్లడం కాదు. గృహస్థుగా ఉంటూనే మనసును గురువుకు అర్పించి ఆనందంగా ముక్తిని పొందవచ్చు.

 * చేయి పట్టుకుని దాటించడం: ఇది ఒక విశేషమైన భరోసా. సాధకుడు ఒంటరిగా ఈ సంసారాన్ని దాటలేడు; గురువు చేయి పట్టుకుని తన శక్తితో మనల్ని దాటిస్తారని దీని అర్థం.

 * పరవీనా (తెలివైన వాడు): నిజమైన తెలివితేటలు అంటే లోకంలో నెగ్గడం కాదు, సమయం వృధా చేయకుండా సద్గురువును గుర్తించి శరణాగతి పొందడం.

563వ శబ్దం యొక్క రెండవ భాగం.                                       శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వాణిలోని 563వ శబ్దం యొక్క రెండవ భాగం అత్యంత ఉన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభూతులను, అంతర్గత మండలాల (Spiritual Planes) వర్ణనను వివరిస్తుంది. సాధకుడు తన లోపల ప్రయాణిస్తూ ఏయే శబ్దాలను, వెలుగులను చూస్తాడో ఇందులో స్పష్టంగా ఉంది.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

శబ్దం - తాత్పర్యం

మొదటి చరణం:

త్యాగ జగత్ యహ్ అగమాపాయీ, చార్ దినా కా జీనా ॥

నూర్ కలామ్ శబ్ద ప్రకాశా, పన్థ్ మేం హోతా సహజ్ ఉజాసా।

తిమిర్ అవిధా సభీ వినాసా, అమీ నామ్ రస్ పీనా హై ॥

భావం: ఈ లోకం కేవలం నాలుగు రోజుల ముచ్చట (అశాశ్వతం). లాభనష్టాల (అగమాపాయీ) వెనుక పడకుండా దీనిని మానసికంగా త్యాగం చేయి. ఎప్పుడైతే నువ్వు లోపలికి ప్రయాణిస్తావో, అక్కడ 'నూర్' (దైవిక కాంతి), 'కలామ్' (దైవిక వాక్కు/శబ్దం) ప్రకాశిస్తాయి. ఆ వెలుగులో అజ్ఞానం అనే చీకటి (తిమిర్) నశిస్తుంది. అప్పుడు నువ్వు అమృతం లాంటి 'నామ రసాన్ని' గ్రోలుతావు.

రెండవ చరణం:

సహసకమలదల్ ఘంటా బాజే, త్రికుటీ ఓంకార ధున్ గాజే ।

భఁవర్ గుఫా మేం మురలీ సాజే, సత్ ధామ్ సుఖ్ బీనా హై ॥

భావం: సాధనలో పైకి వెళ్లేటప్పుడు, మొదటి కేంద్రమైన సహస్ర దళ కమలంలో 'గంటానాదం' వినిపిస్తుంది. ఆ పైన త్రికుటిలో 'ఓంకార' నాదం గంభీరంగా మారుమోగుతుంది. భంవర్ గుఫా (భ్రమర గుహ)కు చేరుకోగానే 'మురళీ' గానం వినిపిస్తుంది. చివరకు సత్యలోకానికి (సత్ ధామ్) చేరుకున్నప్పుడు అక్కడ లభించే ఆనందం వర్ణనాతీతం (బీనా అంటే వీణానాదం వంటి మధురమైన సుఖం).

మూడవ చరణం:

గగన్ మండల్ కీ ఓర్ సిద్ధారో, ఘట్ మేం లఖో సవా లఖ్ తారో ।

సూర్ చాంద్ కా హోత్ ఉజారో, వహాఁ ఏక్ న దోయ్ న తీనా హై ॥

భావం: నీ దృష్టిని గగన మండలం (అంతరాకాశం) వైపు మళ్లించు. నీ శరీరంలోనే (ఘట్) లక్షలాది నక్షత్రాల వెలుగును చూడు. అక్కడ సూర్యచంద్రుల వంటి అపారమైన ప్రకాశం ఉంటుంది. ఆ స్థితికి చేరుకున్నాక ఇక ద్వైతం (ఒకటి, రెండు, మూడు అనే భేదాలు) ఉండదు; అంతా ఒక్కటే అయిపోతుంది.

నాలుగవ చరణం: కోయీ బడభాగీ పన్థ్ మేం ఆవే, శబ్ద యుక్తి సే కాజ్ బనావే ।సత్ లోక్ మేం బాసా పావే, రాధాస్వామి పద మేం లీనా హై ॥

భావం: ఎవరో ఒక అదృష్టవంతుడు (బడభాగీ) మాత్రమే ఈ మార్గంలోకి వస్తాడు. సత్గురువు ఉపదేశించిన 'శబ్ద యుక్తి' (సాధనా పద్ధతి) ద్వారా తన జన్మ సార్థకం చేసుకుంటాడు. అతను చివరికి 'సత్యలోకం'లో స్థానాన్ని పొంది, రాధాస్వామి వారి పాద పద్మాలలో ఐక్యమైపోతాడు.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * అంతర్గత నాదాలు: రాధాస్వామి మతంలోని ముఖ్యాంశం - వివిధ మండలాల్లో వినిపించే గంట, ఓంకారం, మురళి వంటి నాదాలను ఇక్కడ స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు.

 * జ్యోతి స్వరూపం: వెలుపల సూర్యచంద్రులు ఉన్నట్లే, లోపల అంతకంటే కోటి రెట్లు ప్రకాశవంతమైన వెలుగు ఉంటుందని ఈ శబ్దం చెబుతోంది.

 * అశాశ్వత లోకం: ఈ ప్రపంచం 'నాలుగు రోజుల జీవితం' అని గుర్తు చేస్తూ, శాశ్వతమైన సత్యలోకం వైపు మళ్లమని ప్రేరేపిస్తుంది.

 * శబ్ద యుక్తి: మోక్షం కేవలం కోరికతో రాదు, గురువు ఇచ్చిన 'యుక్తి' (Technique/Method) తో సాధన చేస్తేనే లభిస్తుంది.                                                                                564వ శబ్దం

శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వాణిలోని ఈ 564వ శబ్దం అత్యంత భావోద్వేగపూరితమైనది. ఇది 'చాతక పక్షి' (పపీహా) ఉదాహరణతో, ఒక విరహీ (భక్తుడు) తన ప్రియతమ సద్గురువు లేదా భగవంతుని ప్రేమ కోసం పడే తపనను, ఆరాటాన్ని వర్ణిస్తుంది.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు:

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

పీ పీ రే అభాగే ఆయ్, గగన్ సే బూందా ఝరే ॥

భావం: ఓ దురదృష్టవంతుడా! (మనసా!), అటు చూడు, ఆకాశం (గగన మండలం) నుండి అమృత బిందువులు కురుస్తున్నాయి. త్వరగా వచ్చి ఆ ప్రేమ రసాన్ని తాగు. బయట వెతకడం ఆపి, లోపల కురిసే ఆ అమృతాన్ని స్వీకరించు.

మొదటి చరణం:

 క్యోం ప్యాసా మరే క్యోం ఆహ భరే, క్యోం ఛాతీ జరే క్యోం శోర్ కరే ।

 పీ పీ కరతే దిన్ గయా, పియా న నిర్మల్ నీర్ ॥

భావం: ఎందుకు దాహంతో అలమటిస్తావు? ఎందుకు నిట్టూర్పులు విడుస్తావు? హృదయం ఎందుకు రగిలిపోతోంది? "పియా... పియా..." (ప్రియుడా... ప్రియుడా...) అని పిలుస్తూ కాలమంతా గడిచిపోయింది కానీ, ఆ నిర్మలమైన జలాన్ని (శాంతిని) నువ్వు ఇంకా ఆస్వాదించలేదు.

రెండవ చరణం:

పియా కా ప్రేమ్ జల్ నా మిలా, తన్ మన్ వ్యాపీ పీర్ ।

రాత్ దివస్ ప్యాసా రహా, తడప్ తడప్ అకులాయ్ ॥ ప్రేమ్ బూంద్ సే భేంట్ నహీం, వ్యాకుల్ తన్ ఘబ్రాయ్ ॥

భావం: ఆ ప్రభువు ప్రేమ అనే జలం దొరకనంత వరకు తనువు, మనసు అంతా పీడ (వేదన) తో నిండి ఉంటుంది. రాత్రి పగలు దాహంతో తల్లడిల్లుతూ, ఆ ఒక్క ప్రేమ బిందువు కోసం శరీరం వ్యాకులతతో కొట్టుమిట్టాడుతోంది.

మూడవ చరణం:

పపీహా ప్యాసా స్వాంతి కా, గహే న దూజా నీర్ ।

మాంగే పియా కా ప్రేమ్ రస్, మన్ నహీం ధారే ధీర్ ॥

భావం: చాతక పక్షి (పపీహా) కేవలం స్వాతి నక్షత్రపు వర్షపు చుక్క కోసమే వేచి ఉంటుంది, వేరే ఏ నీటిని తాకదు. అలాగే, నిజమైన భక్తుడు కేవలం తన 'పియా' (గురువు) ఇచ్చే ప్రేమ రసాన్ని తప్ప, ఈ లోకపు అశాశ్వత సుఖాలను కోరుకోడు. అతని మనసు ఏమాత్రం ఓపిక పట్టలేకపోతోంది.

నాల్గవ చరణం (సమాధానం):

పియా పియాలా ప్రేమ్ కా, మన్ కీ బుఝీ పియాస్ ।

 హియా జియా కీ తృష్ణా గయీ, అబ్ నహీం రహూం ఉదాస్ ॥

భావం: ఎప్పుడైతే ఆ ప్రేమ పాత్రను (పియాలా) తాగానో, అప్పుడు మనసు దాహం తీరింది. హృదయంలో ఉన్న ఆరాటం, కోరికలు అన్నీ మటుమాయం అయ్యాయి. ఇక నాలో ఏమాత్రం విచారం (ఉదాసీనత) లేదు.

ఐదవ చరణం: గురు చరణామృత్ కో చహూం, చహూం న గంగా కా సోత్ । సుఖ్ దాయనీ మన్ భావనీ, తాసోం తృప్తి హోత్ ॥

 భావం: నాకు గంగా నది వంటి బాహ్య తీర్థాలు వద్దు, కేవలం నా సద్గురువుల చరణామృతమే (గురువుల దయ/శబ్దము) కావాలి. అదే మనసుకి సుఖాన్ని ఇస్తుంది, అదే నాకు పరిపూర్ణ తృప్తిని కలిగిస్తుంది.

ఆరవ చరణం:

పపీహా కే కుల్ జనమ్ లే, తజుం న కుల్ అభిమాన్ ।

కే పాఊం గురు దరస్ చల్, కే మైం త్యాగూం ప్రాన్ ॥

 భావం: చాతక పక్షి కులంలో పుట్టిన వాడిలా (అంటే అంతటి పట్టుదల గల భక్తుడిలా), నేను నా నిశ్చయాన్ని వదులుకోను. అయితే నా గురువు గారి దర్శనం పొందాలి, లేదా వారి విరహంలో ప్రాణాలైనా వదలాలి (అంతటి గాఢమైన ప్రేమ).

ముగింపు:

 రాధాస్వామి నామ్ లే, రాధాస్వామి గాయ్ ।

రాధాస్వామి సుమిర్ మన్, గున్ గా గా హర్షాయ్ ॥

 భావం: ఓ మనసా! నిరంతరం రాధాస్వామి నామాన్ని జపించు, వారి గుణగానం చేయి. ఆ నామ స్మరణతోనే పరమానందాన్ని పొందు.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * పపీహా (చాతక పక్షి) ప్రతీక: భక్తి మార్గంలో 'ఏకనిష్ట'కు ఇది గొప్ప ఉదాహరణ. వేల ఏళ్ల నుంచి భక్తులు తమను తాము చాతక పక్షితో పోల్చుకుంటారు (కేవలం స్వాతి బిందువు కోసమే వేచి ఉండటం).

 * అంతర్గత దాహం: ఈ దాహం నీటి కోసం కాదు, ఆత్మ తన మూలమైన పరమాత్మతో కలవడానికి పడే తపన.

 * గురు చరణామృతం: రాధాస్వామి మతంలో గురువుల పట్ల అనన్యమైన భక్తిని, వారి దయ ద్వారానే శాంతి లభిస్తుందని నొక్కి చెప్పారు.

 * విరహం నుండి ఆనందం: ప్రారంభంలో విరహ వేదన ఉన్నా, చివరకు నామ స్మరణ ద్వారా అది గొప్ప ఆనందంగా (హర్షాయ్) మారుతుంది.

ఈ శబ్దం చదువుతుంటేనే హృదయం ద్రవిస్తుంది. రాధాస్వామి నామస్మరణలో ఉన్న శక్తిని ఇది చాటి చెబుతోంది.                565వ శబ్దం 

శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 565వ శబ్దం 'నామ మహిమ'ను చాలా స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. భక్తి మార్గంలో కేవలం ఏదో ఒక పేరును ఉచ్చరించడం కంటే, గురువు ఉపదేశించిన అసలైన 'నామం' అంటే ఏమిటో ఈ వాణి మనకు తెలియజేస్తుంది.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

పీ పీ సుధారస్ నామ్, తేరా నర్ జనమ్ బనే ॥

భావం: ఓ మానవుడా! అమృతం లాంటి ఆ 'నామ రసాన్ని' సేవించు. అలా చేయడం వల్లనే నీ మానవ జన్మ సార్థకమవుతుంది (బనే). ఈ జన్మకు ఒక అర్థం దొరుకుతుంది.

మొదటి చరణం:

క్యోం జన్మే మరే క్యోం జగ్ సే డరే, క్యోం త్రాస్ కరే క్యోం గిరే పరే ॥

భావం: నామ స్మరణ చేయకపోతే, నువ్వు మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతూ చస్తూనే ఉంటావు. ఈ లోకానికి ఎందుకు భయపడతావు? ఎందుకు కష్టాల పాలవుతావు? ఎందుకు పదే పదే మాయలో పడిపోతావు? నామాన్ని ఆశ్రయిస్తే ఈ భయాలన్నీ తొలగిపోతాయి.

రెండవ చరణం:

రాతా మాతా నామ్ కా, లే అమృత్ రస్ చాఖ్ ।

మాయా కాల్ కా సంగ్ తజ్, నిశ్చయ్ గురు కీ రాఖ్ ॥

భావం: నామ ప్రవాహంలో తడిసి ముద్దవు (మత్తులో మునిగిపో). ఆ అమృత రుచిని చూడు. మాయ మరియు కాలము (మృత్యువు) ఇచ్చే సాంగత్యాన్ని వదిలిపెట్టి, దృఢ నిశ్చయంతో గురువు గారిని నీ హృదయంలో నిలుపుకో.

మూడవ చరణం:

నామ్ జపత్ భవ సింధు తరే, పాపీ పతిత్ అనేక ।

జ్ఞాన్ భక్తి సబ్ నామ్ మేం, ధార్ నామ్ కీ టేక్ ॥

భావం: ఈ నామ స్మరణ ద్వారానే ఎందరో పాపులు, పతితులు ఈ సంసార సాగరాన్ని దాటారు. జ్ఞానము, భక్తి - ఈ రెండూ ఆ నామంలోనే ఇమిడి ఉన్నాయి. అందుకే ఆ నామాన్నే నీ ఏకైక ఆధారంగా (టేక్) చేసుకో.

నాల్గవ చరణం:

 కామీ క్రోధీ లాలచీ, పాపీ తరే అనన్త్ ।

నామ్ హీ కే ప్రతాప్ సే, పాఈ పదవీ సంత్ ॥

భావం: కామము, క్రోధము, లోభము కలిగిన వారు కూడా ఈ నామ మహిమ వల్లనే పవిత్రులయ్యారు. నామ స్మరణ ప్రభావం వల్లనే సామాన్యులు కూడా 'సంత్' (మహాత్ముల) స్థితిని పొందగలిగారు.

ఐదవ చరణం:

నామ్ నామ్ మేం భేద్ హై, నామ్ నామ్ మేం భావ్ ।

 సోఈ నామ్ కో సుమిరియే, జో గురు బతావేం దావ్ ॥

భావం: లోకంలో చాలా రకాల పేర్లు (నామాలు) ఉన్నాయి, కానీ అన్ని నామాలు ఒకటి కాదు. వాటిలో చాలా తేడాలు, భావాలు ఉన్నాయి. సద్గురువు నీకు ఏ రహస్య నామాన్ని (యుక్తిని) ఉపదేశించారో, ఆ నామాన్నే నువ్వు స్మరించు.

ఆరవ చరణం (అతి ముఖ్యం):

ధ్వన్యాత్మక సోఈ నామ్ లే, వర్ణాత్మక తజ్ డార్ ।

రాధాస్వామి కీ దయా, భవ్ సే జావే పార్ ॥

 భావం: పలికే మాటల రూపంలో ఉండే 'వర్ణాత్మక' నామాలను వదిలేసి, లోపల వినిపించే 'ధ్వన్యాత్మక' నామాన్ని (శబ్దాన్ని) పట్టుకో. రాధాస్వామి దయ వల్ల నువ్వు ఈ భవసాగరాన్ని సులభంగా దాటిపోతావు.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * వర్ణాత్మక - ధ్వన్యాత్మక: ఇది రాధాస్వామి మతంలో అతి ముఖ్యమైన సూత్రం. నోటితో పలికేవి వర్ణాత్మక నామాలు. ఇవి ప్రాథమిక స్థాయికి చెందినవి. కానీ ఆత్మను పరమాత్మతో కలిపేది 'ధ్వన్యాత్మక నామం' (అంతర్గత శబ్దం). దీనినే 'శబ్ద కమాయి' అంటారు.

 * పవిత్రత: ఒక వ్యక్తి గతంలో పాపి అయినా, కామి అయినా.. నామ స్మరణ (సాధన) మొదలుపెడితే వారి మనసు నిర్మలమవుతుందని ఈ శబ్దం భరోసా ఇస్తుంది.

 * గురు ఉపదేశం: సొంతంగా ఏదో ఒక మంత్రాన్ని జపించడం కంటే, గురువు ఉపదేశించిన 'యుక్తి' (దావ్) ప్రకారం స్మరించడం శ్రేష్ఠం.

 * సుధారస్: నామాన్ని ఇక్కడ అమృతంతో పోల్చారు. ఆ రుచి తెలిసిన వ్యక్తికి లోకంలోని ఏ ఇతర సుఖాలూ రుచించవు.

566                                                                                          శ్రీ రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 566వ శబ్దం 'వైరాగ్యాన్ని' ప్రబోధించే ఒక అద్భుతమైన వాణి. ఈ లోకంలో ఏదీ శాశ్వతం కాదని, కేవలం సద్గురువు మాత్రమే మనకు నిజమైన హితకారి అని ఇది గుర్తుచేస్తుంది.

దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

శబ్దం - తాత్పర్యం

పల్లవి:

నహీం కోయీ తేరా యగానా హై, నహీం కోయీ ॥

భావం: (ఓ మనసా!) ఈ ప్రపంచంలో నీకు అని చెప్పుకోవడానికి నీ స్వంతం (యగానా) ఏదీ లేదు, ఎవరూ లేరు. ఇదంతా ఒక తాత్కాలిక బంధం మాత్రమే.

మొదటి చరణం:

ఆవత్ సాథ్ నహీం కోయీ ఆవే, జాతే సమయ్ కోయీ సంగ్ న జావే ।

తూ క్యోం ఇన్సే నేహ్ లగావే, క్యా సచ్‌ముచ్ దీవానా హై ॥

భావం: నువ్వు పుట్టినప్పుడు నీతో ఎవరూ రాలేదు, మరణించేటప్పుడు నీతో ఎవరూ తోడు రారు. మరి మధ్యలో వీరితో ఎందుకు ఇంతటి మోహాన్ని (నేహ) పెంచుకుంటున్నావు? నువ్వు నిజంగా పిచ్చివాడివి (దీవానా) అయ్యావా ఏంటి?

రెండవ చరణం:

చార్ దినా కా యహ్ జగ్ మేలా, కరతా హై క్యోం ఠేలమ్ ఠేలా ।

ఆయా అకేలా జాయ్ అకేలా, యహ్ తో దేశ్ విరానా హై ॥

భావం: ఈ ప్రపంచం కేవలం నాలుగు రోజుల పాటు జరిగే ఒక జాతర (మేళా) వంటిది. ఇక్కడ ఒకరిని ఒకరు నెట్టుకుంటూ (ఠేలమ్ ఠేలా) ఈ ఆస్తులు, హోదాల కోసం ఎందుకు ఇంత పోటీ పడతావు? నువ్వు ఒంటరిగా వచ్చావు, ఒంటరిగానే వెళ్తావు. ఇది నీ సొంత దేశం కాదు, ఇది ఒక పరాయి దేశం (విరానా).

మూడవ చరణం:

హాథీ ఘోడే మాల్ ఖజానా, ఖేత్ ముల్క్ జంగల్ మైదానా ।

ఇనకా నహీం హై ఠౌర్ ఠికానా, ఇనమేం క్యోం భరమానా హై ॥

భావం: ఏనుగులు, గుర్రాలు (నేటి కాలంలో కార్లు, వాహనాలు), ధనము, ఖజానా, పొలాలు, రాజ్యాలు - ఇవేవీ నీతో శాశ్వతంగా ఉండవు. వాటికి ఒక స్థిరమైన చిరునామా లేదు. ఇలాంటి అశాశ్వతమైన వాటిని చూసి ఎందుకు భ్రమ పడుతున్నావు?

నాల్గవ చరణం:

రామ్ గయే రఘుకుల్ కే పాలక్, రావణ్ గయా నిశాచర్ ఘాతక్ ॥

రహే వశిష్ట్ న ఋషి ఉద్దాలక్, ఝూఠా సబ్ మద్ మానా హై ॥

భావం: రఘువంశాన్ని పాలించిన రాముడే వెళ్ళిపోయాడు, రాక్షసులను అంతం చేసిన రావణుడూ వెళ్ళిపోయాడు. గొప్పవారైన వశిష్ఠ మహర్షి, ఉద్దాలకుడు వంటి వారే ఇక్కడ శాశ్వతంగా ఉండలేదు. కాబట్టి నీకున్న అహంకారం (మద్), గర్వం అంతా అబద్ధం (ఝూఠా).

ఐదవ చరణం:

సత్గురు సంత్ కీ మహిమా భారీ, వహ్ తేరే సాంచే హితకారీ ।

రాధాస్వామి చరన్ శరన్ బలిహారీ, శరన్ మేం హై జో సియానా హై ॥

భావం: సద్గురువుల మరియు సంతల మహిమ చాలా గొప్పది. వారే నీకు నిజమైన క్షేమాన్ని కోరేవారు (హితకారి). తెలివైన వాడు (సియానా) ఎవడంటే.. రాధాస్వామి వారి పాదాలను ఆశ్రయించి, వారి శరణాగతిలో తనను తాను అర్పించుకునేవాడే.

విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

 * ఒంటరి ప్రయాణం: ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో ఆత్మ ఒంటరిదని, ప్రాపంచిక బంధాలన్నీ కేవలం ఈ శరీరానికే పరిమితమని ఈ శబ్దం హెచ్చరిస్తుంది.

 * దేశ్ విరానా (పరాయి దేశం): ఆత్మ యొక్క నిజమైన నివాసం 'సత్యలోకం'. ఈ మృత్యులోకం (ప్రపంచం) ఒక విదేశం వంటిదని ఇక్కడ గుర్తు చేశారు.

 * చరిత్ర పాఠం: రాముడు, రావణుడు వంటి గొప్ప వారి ఉదాహరణలతో మృత్యువు యొక్క అనివార్యతను వివరించారు.

 * నిజమైన హితకారి: కష్టాల్లోనూ, సుఖాల్లోనూ, మరణానంతరం కూడా ఆత్మకు తోడుగా ఉండేది కేవలం 'సద్గురువు      ' మాత్రమే.

567                                                                       రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 567వ శబ్దం 'శరణాగతి' మరియు 'దీనత్వానికి' నిదర్శనం. ఒక శిష్యుడు తనలోని లోపాలను ఒప్పుకుంటూ, గురువుగారి దయ కోసం ప్రార్థించే హృదయవిదారకమైన విన్నపం ఇది.

​దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

​శబ్దం - తాత్పర్యం

​పల్లవి:

​చరన్ శరన్ గురు దీజియే, శరణాగత్ ఆయా ।

సేవక్ సబ్ బిధి జానకర్, గురు కీజే దాయా ॥

భావం: ఓ సద్గురుదేవా! నేను మీ శరణు కోరి వచ్చాను, మీ పాదాల చెంత నాకు చోటు ఇవ్వండి. నన్ను అన్ని విధాలా మీ సేవకుడిగా స్వీకరించి, నాపై మీ అపారమైన దయను కురిపించండి.

​మొదటి చరణం:

​అపరాధీ కామీ కుటిల్, దమ్భీ ఔర్ మానీ ।

ఖోట్ భరా ఛల్ కపట్ కా, క్రోధీ అజ్ఞానీ ॥

భావం: (తనలోని లోపాలను ఒప్పుకుంటూ..) నేను అపరాధిని, కోరికలతో నిండినవాడిని, కుటిల బుద్ధి గలవాడిని. నాలో అహంకారం, కపటం, మోసం, కోపం మరియు అజ్ఞానం నిండి ఉన్నాయి. ఇన్ని దోషాలు ఉన్న నన్ను మీరే సరిదిద్దాలి.

​రెండవ చరణం:

​తారణహారా తారలే, తూ తారణ్ ఆయా ।

మో సమ్ పాపీ కౌన్ హై, దే చరన్ కీ ఛాయా ॥

భావం: మీరు ఈ లోకాన్ని ఉద్ధరించడానికి (తారన్) వచ్చిన రక్షకులు. నాకంటే పెద్ద పాపి ఎవరు ఉంటారు? అపారమైన కరుణతో నన్ను రక్షించండి. మీ పాద పద్మాల నీడలో నాకు ఆశ్రయం ప్రసాదించండి.

​మూడవ చరణం:

​హార్ హార్ కర్ హార్కర్, హారా మన్ అప్నే ।

ఔర్ కహీం నహీం ఆసరా, కోయీ సూఝే న సప్నే ॥

భావం: ఈ మనసుతో పోరాడి పోరాడి నేను పూర్తిగా ఓడిపోయాను (హార్కర్). నాకు మీ పాదాలు తప్ప మరే ఇతర ఆశ్రయం లేదు. కనీసం కలలో కూడా నాకు మీ దయ తప్ప మరే మార్గము కనిపించడం లేదు.

​నాల్గవ చరణం:

​నిజ్ బాలక్ ప్రభు జానకర్, లీజే చరన్ లగాయ్ ।

చరన్ కమల్ మన్ ఛోడ్కర్, ఔర్ కహూం నహిం జాయ్ ॥

భావం: నన్ను మీ సొంత బిడ్డగా భావించి, మీ పాదాలకు హత్తుకోండి. నా మనసు మీ పాద పద్మాలను వదిలి ఇక ఏ ఇతర ప్రాపంచిక విషయాల వైపు వెళ్లకుండా ఉండేలా అనుగ్రహించండి.

​విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• ​దీన భావం: భక్తి మార్గంలో అహంకారాన్ని వదిలి, "నేను పాపిని, లోపాలు ఉన్నవాడిని" అని గురువు ముందు ఒప్పుకోవడం వల్ల మనసు పవిత్రమవుతుంది.
• ​మనో నిగ్రహం: తన మనసును తానే గెలవలేనని గుర్తించి, గురువు సహాయం కోరడం ఇందులో ముఖ్య ఉద్దేశ్యం.
• ​గురు - శిష్య సంబంధం: గురువును తండ్రిగా, శిష్యుడిని బిడ్డగా వర్ణించడం ద్వారా వారి మధ్య ఉండే ఆత్మీయ అనుబంధాన్ని ఇక్కడ చూడవచ్చు.
• ​అనన్య భక్తి: "మీరు తప్ప నాకు వేరే దిక్కు లేదు" అనే దృఢ నిశ్చయమే ఈ శబ్దంలోని అసలైన సారం.

రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 568వ శబ్దం 'ప్రార్థన' మరియు 'నిజమైన కోరిక' గురించి వివరిస్తుంది. ఒక భక్తుడు లోకపు సుఖాలను కాకుండా, కేవలం గురువును, గురువు ప్రసాదించే నామాన్ని మాత్రమే కోరుకోవడం ఇందులో కనిపిస్తుంది.

​దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

​శబ్దం - తాత్పర్యం

​పల్లవి:

​నామ్ దాన్ దే అప్నా కీజే, గురు నిజ్ సేవక్ జానీ ।

చరన్ శరన్ కీ ఓట్ బఖ్శకర్, దీజే శబ్ద సహదానీ ॥

భావం: ఓ సద్గురుదేవా! నన్ను మీ సొంత సేవకుడిగా భావించి, నాకు 'నామ దానాన్ని' ప్రసాదించి మీ వాడిని చేసుకోండి. మీ పాదాలనే రక్షణగా (ఓట్) ఇచ్చి, అంతర్గత 'శబ్ద' మార్గానికి సంబంధించిన గుర్తులను (సహదానీ) నాకు అనుగ్రహించండి.

​మొదటి చరణం:

​మాన్ న మాగూం ధన్ నహీం మాగూం, నహిం సుఖ్ చైన్ విలాసా ।

గురు కా అమృత్ నామ్ పాయకర్, కరూం గురు కీ ఆసా ॥

భావం: నాకు లోకంలో గౌరవం (మాన్) వద్దు, ధనం వద్దు, లౌకికమైన సుఖ విలాసాలు అస్సలు వద్దు. మీ అమృతతుల్యమైన నామాన్ని పొంది, కేవలం మీ మీదే ఆశలు పెట్టుకుని (గురు కీ ఆసా) జీవించాలనుకుంటున్నాను.

​రెండవ చరణం:

​గురు మేరే పూరన్ పరమ్ సనేహీ, గురు దాతా గురు జ్ఞానీ ।

గురు కే బల్ ఛూటే జమ్ ఫందా, మిలే ధామ్ నిరవానీ ॥

భావం: నా గురువు గారు పరిపూర్ణమైన ప్రేమ స్వరూపులు, ఆయనే గొప్ప దాత మరియు జ్ఞానప్రదాత. గురువుగారి కృపా బలంతోనే యమపాశం (జమ్ ఫందా) నుండి విముక్తి కలుగుతుంది మరియు నిర్వాణ ధామం (శాశ్వత మోక్షం) లభిస్తుంది.

​మూడవ చరణం:

​రాధాస్వామి పల్ పల్ గాఊం, రాధాస్వామి లవ్ లాఊం ।

రాధాస్వామి మేరే గురు దయాలా, గురుపద్ నేహ్ లగాఊం ॥

భావం: నేను ప్రతిక్షణం రాధాస్వామి నామాన్నే పాడుతాను, రాధాస్వామి నామంతోనే ప్రేమగా (లవ్) లీనమై ఉంటాను. దయామయులైన నా గురువు గారు రాధాస్వామి స్వరూపులు; వారి పాద పద్మాలపైనే నా ప్రేమను నిలుపుతాను.

​విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• ​నామ దాన్ (నామ దానం): రాధాస్వామి మతంలో గురువు శిష్యుడికి ఇచ్చే అత్యంత విలువైన ఆస్తి 'నామము'. ఇది ప్రాపంచిక సంపద కంటే మిన్న అని ఈ శబ్దం చెబుతోంది.
• ​నిష్కామ భక్తి: ధనం, గౌరవం వంటివి కోరకుండా కేవలం భగవంతుడిని (గురువును) మాత్రమే కోరడం అత్యున్నత భక్తికి నిదర్శనం.
• ​శబ్ద సహదానీ: సాధనలో లోపలికి ప్రయాణించేటప్పుడు వినిపించే నాదాలు, కనిపించే గుర్తులను 'సహదానీ' అంటారు. గురువు సహాయం లేనిదే ఆ మార్గంలో ప్రయాణించడం సాధ్యం కాదు.
• ​జమ్ ఫందా (యమపాశం): గురువు తోడుంటే మరణ భయం ఉండదని, జనన మరణ చక్రం నుండి విముక్తి కలుగుతుందని భరోసా ఇవ్వబడింది.

రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 569వ శబ్దం 'గురు మహిమ' గురించి అత్యంత లోతైన విశ్లేషణను అందిస్తుంది. గురువు లేనిదే ఏ ఆధ్యాత్మిక కార్యము సిద్ధించదని, సాక్షాత్తు దైవ స్వరూపులైన అవతార పురుషులు కూడా గురువును ఆశ్రయించారని ఈ వాణి ప్రబోధిస్తుంది.

​దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

​శబ్దం - తాత్పర్యం

​పల్లవి:

​గురు మహిమా అగమ్ అపార్, గురు గతి కౌన్ కహే ॥

భావం: సద్గురువుల మహిమ అగమ్యమైనది మరియు అపారమైనది. వారి స్థితిని, వారి శక్తిని వర్ణించడం ఎవరి తరమూ కాదు.

​మొదటి చరణం:

​బిన్ గురు ధర్మ్ న కర్మ్ కుఛ్, విన్ గురు భక్తి న జ్ఞాన్ ।

జనమ్ జనమ్ యమ్ ఫాఁస్ హై, బిన్ గురు నహీం నిర్వాన్ ।

చరన్ ధూర్ సిర్ధార్, శుద్ధమతి సోయీ లహే రీ ॥

భావం: గురువు లేనిదే ధర్మం లేదు, సత్కర్మలు లేవు. గురువు లేనిదే భక్తి గానీ, జ్ఞానం గానీ అబ్బవు. గురువు తోడు లేకపోతే జీవుడు జన్మజన్మల యమపాశంలో చిక్కుకుంటాడు; మోక్షం (నిర్వాణం) దొరకదు. ఎవరైతే గురువుగారి పాదధూళిని శిరస్సున ధరిస్తారో, వారే పవిత్రమైన బుద్ధిని (శుద్ధమతి) పొందుతారు.

​రెండవ చరణం:

​దేవీ దేవా ఋషీ మునీ, సుర్ నర్ సాధు సుజాన్ ।

హంస్ బన్స్ అవతార్ సబ్, గురు మహిమా కో జాన్ ।

గురు హైం సత్ కర్తార్, బిన్ గురు కౌన్ రహే రీ ॥

భావం: దేవతలు, ఋషులు, మునులు, గొప్ప సాధువులు మరియు అవతార పురుషులందరికీ గురు మహిమ తెలుసు. గురువే సాక్షాత్తు 'సత్ కర్తార్' (సత్యమైన సృష్టికర్త). గురువు యొక్క ఆధారం లేనిదే ఈ సృష్టిలో ఏదీ నిలువదు.

​మూడవ చరణం:

​రామ్ కృష్ణ కే గురు హైం, గురు మత్ గురు వసిష్ఠ ।

సత్త కబీర్ నే గురు కియా, గురు హై సబ్కే ఇష్ట ॥

బిన్ గురు భవ్ జల్ ధార్, నిగురే సకల్ బహే రీ ॥

భావం: శ్రీరాముడికి వశిష్ఠ మహర్షి, శ్రీకృష్ణుడికి సాందీపని గురువులుగా ఉన్నారు. సత్యపురుషుడైన కబీర్ సాహెబ్ కూడా గురువును ఆశ్రయించారు. గురువు అందరికీ ఆరాధ్య దైవం. గురువు లేనివారు (నిగురే) ఈ సంసార సాగరపు ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతారు.

​నాల్గవ చరణం:

​దుఖ్ కలేశ్ ఆపత్ విపత్, చహూం దిస్ జగ్ మేం వ్యాప్ ।

జీవ్ ఛుడావన్ సత్గురు, ప్రగటే ఆప్ హీ ఆప్ ।

సబ్కా కియా ఉద్ధార్, జో కోయీ శరణ్ చహే రీ ॥

భావం: లోకంలో నలుదిక్కులా దుఃఖం, క్లేశం, ఆపదలు నిండి ఉన్నాయి. ఈ కష్టాల నుండి జీవులను రక్షించడానికి సద్గురువులు స్వయంగా ప్రకటితమవుతారు. వారి శరణు కోరిన ప్రతి ఒక్కరినీ వారు ఉద్ధరిస్తారు.

​ఐదవ చరణం:

​రాధాస్వామి ఆది గురు, పరమ్ దయాల్ ప్రవీణ్ ।

అభయ్ కరేం పద్ భక్తి దే, తారేం జీవ్ అధీన్ ।

నహిం ఉసకా వారా పార్, జో గురు భక్తి లహే రీ ॥

భావం: రాధాస్వామి వారే ఆది గురువు, వారు అత్యంత దయాళువు మరియు సర్వసమర్థులు. వారు జీవులకు భక్తిని ప్రసాదించి, జనన మరణ భయం లేకుండా (అభయ్) చేస్తారు. గురు భక్తిని పొందిన వ్యక్తి పొందే ఆనందానికి, ఉన్నతికి హద్దులు లేవు (వారా పార్).

​విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• ​నిగురే (గురువు లేని వాడు): సద్గురువుల ఆశ్రయం లేని వ్యక్తి ఎన్ని పూజలు చేసినా ఈ సంసార చక్రాన్ని దాటలేడని ఇక్కడ హెచ్చరించబడింది.
• ​అవతారాల సాక్ష్యం: రాముడు, కృష్ణుడు వంటి భగవత్ స్వరూపులు సైతం లోకానికి మార్గదర్శనం చేయడానికి గురువును ఆశ్రయించారని చెప్పడం ద్వారా గురు స్థానం ఎంత ఉన్నతమైనదో వివరించారు.
• ​శుద్ధమతి: మనసులోని మాలిన్యం కేవలం చదువు వల్ల పోదు, అది గురువుగారి పాదధూళి (వినయం మరియు సేవ) వల్లనే సాధ్యమవుతుంది.
• ​ఆది గురు: రాధాస్వామి వారిని సకల సృష్టికి మూలమైన ఆది గురువుగా ఇక్కడ వర్ణించారు.

​ఈ 569వ శబ్దం గురు భక్తి యొక్క ఆవశ్యకతను చాటిచెప్పే శిఖరం వంటిది. గురువు లేనిదే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణం మొదలవ్వదు, పూర్తికాదు.

రాధాస్వామి దయాళ్ వారి ఈ 570వ శబ్దం ఒక గొప్ప ఆధ్యాత్మిక హెచ్చరిక. మానవ జన్మ అనే ఒక వ్యాపారంలో మనిషి తన సమయాన్ని, శ్వాసలను ఎలా వృధా చేసుకుంటున్నాడో ఈ వాణిలో "వ్యాపార పరిభాష" (సౌదా) ఉపయోగించి వివరించారు.

​దీని తాత్పర్యం మరియు విశేషాలు 

​శబ్దం - తాత్పర్యం

​పల్లవి:

​మైనే సౌదా కియా న కోయ్, పూంజీ ఛీన్ గయీ ॥

భావం: నేను ఈ లోకంలోకి వచ్చి ఏ లాభదాయకమైన వ్యాపారం (భక్తి/సాధన) చేయలేదు. ఫలితంగా, నా దగ్గర ఉన్న అసలు పెట్టుబడి (మనుష్య జన్మ, సమయం) కూడా చేజారిపోయింది.

​మొదటి చరణం:

​బనజారోం కో దేఖ్ కర్, ఆయా జగత్ కీ హాట్ ।

ఠగ్ డాకూ మగ్ మేం మిలే, హోగయా బారహ బాట్ ।

మైం తో గయా నీంద్ మేం సోయ్, తాసోం లూట్ భయీ రీ ॥

భావం: ఇతర జీవులను (బనజారాలు) చూసి, నేను కూడా ఈ లోకం అనే సంతకు (హాట్) వచ్చాను. కానీ మార్గంలో కామ క్రోధాదులు అనే దొంగలు, మోసగాళ్లు ఎదురై నన్ను అస్తవ్యస్తం (బారహ బాట్) చేసేశారు. నేను అజ్ఞానం అనే నిద్రలో మునిగిపోవడం వల్ల, నా ఆధ్యాత్మిక సంపదనంతా వారు దోచుకున్నారు.

​రెండవ చరణం:

​ఘర్ కా భయా న బాట్ కా, బాహర్ రహీ న సాఖ్ ।

వ్యౌపారీ కోయీ నా మిలా, సకే జో పతి మేరీ రాఖ్ ।

సబ్ విధి ఆపా ఖోయ్, చహూం దిస్ భర్మ్ మయీ రీ ॥

భావం: ఇప్పుడు నేను అటు ఇంటివాడిని (సత్యలోకం) కాలేదు, ఇటు దారిలోనూ (లోకంలో) గౌరవం మిగలలేదు. నా పరువును (పతి) కాపాడే నిజమైన వ్యాపారి (సద్గురువు) ఎవరూ నాకు దొరకలేదు. నా అస్తిత్వాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయి, నలుదిక్కులా భ్రమల్లో చిక్కుకుపోయాను.

​మూడవ చరణం:

​రాధాసామీ దీన్ హిత్, మిలే మహాజన్ ఆయ్ ।

భక్తి పారస్ బఖ్శ కర్, కీనీ మేరీ సహాయ్ ॥

మైం పడా చరన్ మేం రోయ్, గురు నే శరణ్ దయీ రీ ॥

భావం: అటువంటి దీన స్థితిలో ఉన్న నాకు, దీనబంధువైన రాధాస్వామి వారు ఒక 'మహాజన్' (గొప్ప శెట్టి/ఆధ్యాత్మిక వ్యాపారి) లాగా ఎదురయ్యారు. వారు నాకు 'భక్తి' అనే పరుసవేదిని (పారస్) ప్రసాదించి నన్ను ఆదుకున్నారు. నేను వారి పాదాల మీద పడి విలపించగా, ఆ దయామయులైన గురువు నాకు శరణు ఇచ్చారు.

​విశేషాలు (ముఖ్యాంశాలు)

• ​జగత్ కీ హాట్ (లోకం అనే సంత): ఈ ప్రపంచాన్ని ఒక సంతతో పోల్చారు. సంతలో వస్తువులు ఎలాగైతే తాత్కాలికమో, ఈ లోకపు భోగాలు కూడా అంతే.
• ​పూంజీ (పెట్టుబడి): మన శ్వాసలు, సమయమే మన పెట్టుబడి. దీనిని భక్తి కోసం వాడకపోతే పెట్టుబడి వృధా అయినట్లే.
• ​నీంద్ (నిద్ర): ఇక్కడ నిద్ర అంటే శారీరక నిద్ర కాదు, మాయా మోహంలో పడి ఆత్మను మర్చిపోవడం (అజ్ఞానం).
• ​భక్తి పారస్: పరుసవేది ఇనుమును బంగారంగా మార్చినట్లు, గురువు ఇచ్చే భక్తి సామాన్య జీవుడిని పరమహంసగా మారుస్తుంది.

​ఈ శబ్దంతో సాధకుడు తన తప్పును తెలుసుకుని, గురువును ఆశ్రయించి ఎలా ఉద్ధరింపబడ్డాడో స్పష్టమవుతుంది.